Iwona

O mnie

Iwona to osoba, dzięki której istnieje szansa, że po wyprawie będziemy wiedzieli nie tylko, że było ładnie, ale również gdzie. Kiedy reszta operuje nazwami „ta świątynia” i „ten park”, ona zapisuje relację analogowo, przejmując odpowiedzialność za późniejsze poinformowanie czytaczy, co właściwie widzieliśmy. Rano potrafi zakończyć dyskusję o powrocie do łóżka, nawet jeśli nasze dusze opanował już cień, a serca zdecydowanie opowiedziały się za dalszym spaniem. Potem na tarasach ryżowych żałuje, że nie mamy więcej czasu na chodzenie, co pokazuje, że poranna mobilizacja była częścią większego planu. Widziała też mantę, ale bez trzech świadków i odpowiednich pieczątek komisja wyjazdowa nadal nie może oficjalnie uznać tego osiągnięcia.