Wulkany błotne w Berce mają małe kratery, szarą powierzchnię i błoto, które wcale nie zamierza zostać wyłącznie pod ziemią. W naszym przypadku trafia też na sandał Krzysia. Na zdjęciach z 23 lipca 2022 roku jest i wielka spękana równina, i zbliżenie oblepionej stopy. Przyjeżdżamy tu po przejeździe przez rumuńskie góry .
Wulkany błotne w Berce i popękana skorupa
Pod nogami wyschnięte błoto tworzy wielkie nieregularne płytki. Z niskiej perspektywy szczeliny wyglądają na głębokie, a chłopcy stoją daleko ponad nimi. Tuż obok jest mokry krater: gładka powierzchnia odbija niebo, na środku zostaje wypukły bąbel. Kilka kroków dalej mały stożek wypuszcza wąski strumień błota.









Za tym pozornym gotowaniem nie stoi gorąca lawa. Samorząd okręgu Buzău wyjaśnia, że gaz wypycha wodę podziemną, która po drodze zabiera drobny materiał skalny . Na powierzchnię wydostaje się zimne błoto. Kolejne wypływy budują stożki, a wysychająca warstwa pęka. Stąd obok siebie mokre kratery, twarda skorupa i głębokie bruzdy.





Między bruzdami i niskimi grzbietami
Teren nie jest płaski. Z boku rozcinają go niewielkie dolinki, suche grzbiety i rynny, w których zostało trochę jaśniejszego osadu. Tomek schodzi niżej, Krzyś siada na wąskim występie. W szerokiej panoramie ludzie zajmują tylko małe fragmenty szarej powierzchni, a zielone wzgórza zaczynają się dopiero za jej krawędzią.







Sandał Krzysia w wersji błotnej
Krzyś patrzy w dół, a następne zbliżenie wyjaśnia dlaczego. Paski sandała, palce i skarpetka są oblepione grubą warstwą szarego błota. W samochodzie pokazuje nogę jeszcze raz. Jedna stopa wygląda całkiem zwyczajnie, druga ma już na sobie kawałek wulkanu. Na szczęście lodom na kolejnym zdjęciu kolor się nie zmienił.


Kratery, mokre strugi i suche pęknięcia
Tomek staje przy rozlewisku, potem siada na niskim stożku. Wokół biegną ciemniejsze ścieżki mokrego błota, oddzielone od jasnej, popękanej skorupy. W większym kraterze widać koncentryczne kręgi po bąblu. Dalej są kolejne stożki i szerszy widok całego płaskowyżu. Z bliska powierzchnia przypomina siatkę grubych płyt; od spodu niczego nie widać, a wystarczy mały otwór, żeby świeże błoto znów znalazło drogę na zewnątrz.

















Lody w samochodzie i studnia z żurawiem
Po wulkanach chłopcy siedzą już z lodami na tylnym siedzeniu. Ostatnie fotografie z drogi pokazują studnię z długim drewnianym żurawiem. Ramię wystaje wysoko ponad krzewy, przy betonowej cembrowinie stoją Tomek i Krzyś. Później tego samego dnia rumuńskiej wyprawy docieramy do Tulczy nad Dunajem .






