Kutaisi zaczęliśmy od spania do południa, racuchów i siedzenia na balkonie. Dopiero później ruszyliśmy do katedry Bagrati. Następnego dnia były Gelati, druga cerkiew i Sataplia: ślady dinozaurów, jaskinia oraz szklana platforma nad drzewami. To relacja z 23 i 24 października 2011 roku, z cenami i wyglądem miejsc z tamtej podróży.
23.10.2011: Kutaisi i Bagrati
Spaliśmy do południa. Zjedliśmy śniadanko. W sumie Lipek dopadł się do racuchów. Wepchnął w siebie ile się dało, a dało się dużo. Mogło więcej, ale się skończyło. Potem uwaliliśmy się na balkonie i siedzieliśmy na słońcu. Michał spał. Później Iwona dostała ADHD i zaczęła domagać się chodzenia. Niestety chodzenie po balkonie nie wystarczało jej i wieczorkiem przeszliśmy się do Bagrati – XI wiecznej katedry, która była obstawiona rusztowaniami… UNESCO dało kasę, to zabrali się za renowację.





Później Lipki poszły szukać dzielnicy żydowskiej i synagog a my pojechaliśmy szukać jedzenia. Oni znaleźli dzielnicę i synagogi, ale z tego najciekawsze było obcinanie drzewa (siedział facet na drzewie i je piłował piłą elektryczną, Transit ciągnął sznur przyczepiony do wierzchołka, a pod spodem jeździły samochody…). My zaś przeszliśmy drugą stronę miasta nie znalazłszy miejsca na jedzenie. Znaczy jedno znaleźliśmy, ale jedyne menu było po Gruzińsku… więc zrezygnowaliśmy. Po spotkaniu z Lipkami, poszliśmy do polecanej przez LP knajpy Europa+. Znaleźć trudno… Schowane w głębi, wyglądające jak mordownia. Po wejściu do środka zderzyliśmy się z wyziewami… dymu papierosowego i czegoś jeszcze.
Po przebiciu się do stolików zamówiliśmy jedzenie, co poszło o tyle łatwiej, że człek w miarę łapał angielski. Reszta jest kulinarnym cusiem, więc to sprawka dla Michała. Wyszliśmy tak napchani, że ledwo się ruszaliśmy.



Lipek: wieczorek grzecznie przy winku/piwku na tarasie zakończony w pokoju ;-).

24.10.2011: Kutaisi, Gelati i Sataplia
Śniadanko – znów Grześ dopadł się do racuchów. Niestety wymiękł i jednego zostawił. Wciągnął 2 talerze bez jednej sztuki… Twardziel…
Lipek: Mmmmmmm… Racuszki palce lizać, choć bez jabłek, za to z jogurtem naturalnym i dżemorem. Ten ostatni naprawdę już nie miał się gdzie zmieścić :-(
Następnie pojechaliśmy do cerkwi Gelati. Bardzo przyjemne miejsce, aczkolwiek już chyba za dużo cerkwi oglądaliśmy :)







Lipek: A w ogóle to te cerkwie gruzińskie jakieś takie smętne. Narzekamy na nasze kościoły, że ociekają bogactwem, ale wtedy jest przynajmniej na czym oko oprzeć. A cerkwie smutne i biedne i wszystkie mocno podobne do siebie. Może to i lepiej? A może to kwestia kraju.
Kolejna cerkiew
Potem wróciliśmy do jeszcze jednej cerkwi. Ładniej usytuowana, zadbana… ale przygotowywali baranka na ofiarę, więc sobie pojechaliśmy.







Sataplia: dinozaury i jaskinia
Pojechaliśmy do parku narodowego Sataplia. Były tam ślady dinozaurów. Dinozaury ruszające ogonami. Jaskinia 300-metrowa. Pierwsze miejsce w Gruzji, które było oznaczone, czyste, anglojęzyczni przewodnicy… szok!










Lipek: zdecydowanie polecam. Miejsce nie opisane w LP. Przez większość czasu w Sataplia National Reserve mieliśmy wrażenie, że znaleźliśmy się w jakimś innym kraju i nerwowo sprawdzaliśmy, czy mamy paszporty. To miejsce po prostu nie pasuje do gruzińskiego chaosu ;-)
Szklana platforma nad drzewami
No i coś, co nas zadziwiło – szklana platforma na szczycie, można było patrzeć pod nogi i widzieć szczyty drzew daleko w dole… Miłe.



Lipek: po powrocie z niemałym trudem znaleźliśmy pocztę. Otwartą. To znaczy prawie… Poczta czynna do 17, jest 16:40 a drzwi zamknięte. No ale zapukaliśmy grzecznie, uśmiechnęliśmy się i nas wpuścili. Znaczki chcieliśmy. Na adkrytki (kartki). Dokąd? Do Polszii. Aaa, do Polszii, to będzie 4 lari. 4 lari? Tak. Za wszystkie? Nie za jedną. Jedną?! To jakieś 8 PLN. OK, część ludzi dostanie kartki do łapki w Polsce :P
Kolacja po powrocie
Po drodze jeszcze mała kolacyjka w kebabowni, do której się przymierzaliśmy od trzech dni. Miło i smacznie, choć lokal pusty. Chyba tutaj jest dawno po sezonie.


A teraz siedzimy i pijemy winko. Wasze zdrowie!